2 dagen!
2 dagen hadden we nodig.
2 dagen hadden we nodig om te observeren, kijken, praten, pijn, verdriet en onmacht te voelen.
2 dagen zonder medicatie.
Wat we hebben geobserveerd en gezien kun je HIER lezen. We zagen vooral een jongetje dat zichzelf kwijt was. Dat een andere blik in zijn ogen had. Dat zijn zus pijn deed. Dat zorgde voor grote chaos in huis. Een jongetje dat niet tot spelen kon komen omdat de puzzelstukjes en plankjes kapla door de kamer vlogen. Een jongetje dat zich op deze manier onmogelijk kan ontwikkelen.
En wij voelden pijn. Pijn om te zien hoe ons ventje is zonder pillen. Pijn om te zien wat medicatie voor invloed op hem heeft, ook al is dat positief. Pijn omdat we nu goed snappen waarom hij 's avonds zo lang wakker blijft.
Verdriet om hoe het is. Verdriet om Zus die opgroeit met een broer die haar pijn doet. Verdriet om het feit dat zij aangeeft dat J vandaag niet leuk speelt en alleen maar met spullen gooit. Verdriet om te beseffen dat J blijkbaar niet goed functioneert zonder medicatie.
Onmacht en een gevoel van falen. Mijn man die zich openlijk afvraagt waarom wij dit niet kunnen. Waarom wij onze zoon niet kunnen opvoeden zonder medicijnen. Ik met mijn antwoord: "Het is niet onze schuld. Het is de schuld van zijn autisme, zijn adhd".
En op de derde dag is hij jarig. En geven we hem die pil maar weer. Met dezelfde pijn in ons hart als een jaar geleden. Toen we ermee begonnen. En de blik in zijn ogen veranderd. Hij straalt rust en vrolijkheid uit. Hij speelt lange tijd met zijn nieuwe speelgoed. Hij kletst opgewekt tijdens het ontbijt. Hij houdt zich in als hij Zus met een stuk duplo wil slaan. En nu danst hij gezellig rond op muziek van de cd die hij zelf in de cd-speler heeft gestopt èn aangezet.
Ik ben er weer, voor een poosje, van overtuigd dat het geven van medicatie voor hem en ons de juiste weg is. Dat hij het nodig heeft voor zijn rust, zijn geluk, zijn ontwikkeling. Dat Zus het nodig heeft om in veiligheid op te groeien. Dat wij het nodig hebben om het opvoeden van een zorgintensief kind te kunnen volhouden.
Dat weet ik zeker maar doet wel pijn.
Want eigenlijk is het niet wat je wil.
Maar je kunt niet anders.
En over jaar ofzo, dan proberen we het gewoon weer.
Posts tonen met het label gedrag. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedrag. Alle posts tonen
zondag 21 juli 2013
vrijdag 29 maart 2013
Zoektocht naar de juiste school
En dan moet je dus een nieuwe school gaan zoeken. En dit keer is het anders kijken. Dit keer lig je wakker van de vraag welke onderwijsbehoefte hij heeft en waar hij het beste in deze behoefte voorzien kan worden. Waar je 4 jaar geleden nog aandacht had voor sfeer, organisatie van het onderwijs en locatie is nu een langere vragenlijst nodig om tot een keuze te komen. Dat zit hem in het feit dat J meerdere diagnoses heeft en niet automatisch voor een bepaald cluster in aanmerking komt. In Nederland kennen we meerdere vormen van speciaal onderwijs verdeeld in clusters.
In het kort:
Cluster 1 biedt onderwijs aan leerlingen met een visuele handicap;
Cluster 2 biedt onderwijs aan dove en slechthorende leerlingen en leerlingen met ernstige spraakmoeilijkheden;
Cluster 3 biedt onderwijs aan leerlingen met een lichamelijke en/of verstandelijke handicap en leerlingen die langdurig ziek zijn;
Cluster 4 biedt onderwijs aan leerlingen met ernstige gedragsmoeilijkheden of psychiatrische problemen.
Daarnaast heb je nog het speciaal basisonderwijs. Daar wordt gewerkt volgens dezelfde kerndoelen als het reguliere basisonderwijs alleen zijn de klassen daar meestal kleiner en is er meer individuele begeleiding.
Op papier lijkt dit vrij simpel. J zou op basis van zijn diagnoses in aanmerking komen voor cluster 4 onderwijs. Maar nu hebben we hier in de stad 1 cluster 4 school en daar zitten vooral kinderen met externaliserend gedrag. Gedrag dat zich meer naar buiten uit in de vorm van bijvoorbeeld agressie of problemen met autoriteit. J is een heel kwetsbaar jongetje. Wordt er een keer Boe! tegen hem geroepen dan kruipt hij in zijn schulp en denkt dat het kind zijn vriendje niet meer is. Een cluster 4 school met kinderen die vooral dat externaliserende gedrag vertonen is voor J geen veilige omgeving.
Dus kunnen we ook gaan kijken naar cluster 2 scholen. In onze regio zitten er 3 van deze scholen. Ondanks dat J geen extreme spraak en taalproblemen heeft zittten daar vanwege zijn autisme wel hiaten en moeilijkheden. Op de sites van de scholen staat echter dat kinderen die voor dit cluster in aanmerking komen met name problemen moeten hebben in dit taalspectrum en dat gedragsproblemen van ondergeschikte rol zijn. Vervolgens kunnen we op basis van J zijn IQ en fijn motorische problemen ook nog kijken naar cluster 3 scholen. Hij heeft een disharmonisch intelligentie profiel met een lager dan gemiddeld performaal IQ. Verstandelijk beperkt is ie niet maar door dit gat in zijn IQ heeft hij wel erg veel problemen met plannen, organiseren en logisch beredeneren. Ik denk dat hij niet op een cluster 3 past maar ik weet het niet zeker. Er zijn in onze regio 3 cluster 3 scholen. Nou, en dan is er dus nog speciaal basisonderwijs. 2 scholen komen daarvoor in aanmerking wat ons betreft. Als je een beetje hebt meegeteld weet je nu dat er in eerste instantie 9 scholen in aanmerking kunnen komen voor een plekje voor J. Of laten we het zo zeggen; orienteren op deze 9 scholen is wenselijk om een goede afweging te kunnen maken. Nu zouden we ons kunnen laten adviseren door een schoolbegeleidingsdienst maar ik wil zijn toekomst niet laten afhangen van een deskundige die een uurtje in de klas komt en op basis van zijn dossier een beslissing neemt. Niet dat ik denk dat ze niet deskundig zijn. Maar ik ben wat mijn zoon betreft in combinatie met mijn werk als juf de meest deskundige persoon die er is. In overleg met IB op zijn huidige school hebben we wel een ambulante dienst ingeschakeld. Maar ik kan daar niet op wachten. De clusters dansen in mijn hoofd en wat vandaag voor hem het beste lijkt kan morgen weer door mezelf terzijde geschoven worden. Zo hop ik van cluster 2 naar 3 naar 4 naar speciaal onderwijs en weer terug. Om een eerste schifting te maken hebben we nu afspraken gepland op scholen van elk cluster. En door het piekeren en piekeren en afwegen kunnen we dan hopelijk beetje bij beetje scholen en clusters gaan wegschrijven. Midden in dat proces zitten dan ook nog je emoties. De stap die je zet omdat je kind naar het speciaal onderwijs gaat, dat hij niet meer mee kan in de stroom. Dat ie straks afscheid moet nemen van zijn geliefde juffen en meester. Dat hij straks ook in zo'n taxibusje zit en je hem uit moet zwaaien bij de voordeur in plaats van op het schoolplein. Dat hij naar een school gaat in de grote stad (wij wonen in een aangrenzende plaats). Toen we al druk bezig waren met alle scholen benaderen en afspraken maken, gesprekjes voeren en websites bekijken kwam de Ib-er met de opmerking dat J eigenlijk gebaat zou zijn bij een cluster 4 school voor laag functionerende kinderen die internaliserend gedrag vertonen. Vervolgens noemde ze een school in een stad hier zo'n 20 km vandaan. Poeh, nou dat gaat me toch wel een stap te ver. Maar ik besloot toch op de website te kijken. En daar werd ik heel blij van. Op papier voldoet de school aan alle criteria die wij hebben gesteld voor een goede school. Heb ik bij alle andere scholen in de stad twijfels of hij wel volledig in het profiel past, bij deze school krijg ik een heel rustig gevoel. Ze doen er veel met muziek en vieringen en hebben een hele open blik en visie over de kinderen. Het gesprek aan de telefoon voelde heel fijn en een afspraak is gepland. Na alle gedachtensprongen en wikken en wegen heb ik de laatste weken een enorme stress gevoeld. Ik had continue het gevoel van een steen op mijn maag. Gek genoeg is die steen verdwenen vanaf het moment dat ik met deze school een afspraak had gemaakt. We moeten deze school dus nog gaan bezoeken en wie weet valt het vies tegen maar dat het me zo'n rust geeft is wel heel opvallend. Misschien heeft deze school me laten inzien dat we wel een plek voor hem zullen vinden, dat er een school zal zijn waar hij tot zijn recht komt. Waar hij kan leren en ontwikkelen maar waar hij vooral zonder weerstand naar toe kan gaan en plezier beleeft. En op welke school dat zal zijn daar komen we hopelijk in de komende 2 à 3 weken achter. Dan zal voor ons en voor hem een hele nieuwe fase aanbreken, een nieuwe wereld open gaan. En wij zullen er dan nog steeds voor hem zijn en hem er doorheen helpen. Ook al is dat dan (mogelijk) op afstand.
In het kort:
Daarnaast heb je nog het speciaal basisonderwijs. Daar wordt gewerkt volgens dezelfde kerndoelen als het reguliere basisonderwijs alleen zijn de klassen daar meestal kleiner en is er meer individuele begeleiding.
Op papier lijkt dit vrij simpel. J zou op basis van zijn diagnoses in aanmerking komen voor cluster 4 onderwijs. Maar nu hebben we hier in de stad 1 cluster 4 school en daar zitten vooral kinderen met externaliserend gedrag. Gedrag dat zich meer naar buiten uit in de vorm van bijvoorbeeld agressie of problemen met autoriteit. J is een heel kwetsbaar jongetje. Wordt er een keer Boe! tegen hem geroepen dan kruipt hij in zijn schulp en denkt dat het kind zijn vriendje niet meer is. Een cluster 4 school met kinderen die vooral dat externaliserende gedrag vertonen is voor J geen veilige omgeving.
Dus kunnen we ook gaan kijken naar cluster 2 scholen. In onze regio zitten er 3 van deze scholen. Ondanks dat J geen extreme spraak en taalproblemen heeft zittten daar vanwege zijn autisme wel hiaten en moeilijkheden. Op de sites van de scholen staat echter dat kinderen die voor dit cluster in aanmerking komen met name problemen moeten hebben in dit taalspectrum en dat gedragsproblemen van ondergeschikte rol zijn. Vervolgens kunnen we op basis van J zijn IQ en fijn motorische problemen ook nog kijken naar cluster 3 scholen. Hij heeft een disharmonisch intelligentie profiel met een lager dan gemiddeld performaal IQ. Verstandelijk beperkt is ie niet maar door dit gat in zijn IQ heeft hij wel erg veel problemen met plannen, organiseren en logisch beredeneren. Ik denk dat hij niet op een cluster 3 past maar ik weet het niet zeker. Er zijn in onze regio 3 cluster 3 scholen. Nou, en dan is er dus nog speciaal basisonderwijs. 2 scholen komen daarvoor in aanmerking wat ons betreft. Als je een beetje hebt meegeteld weet je nu dat er in eerste instantie 9 scholen in aanmerking kunnen komen voor een plekje voor J. Of laten we het zo zeggen; orienteren op deze 9 scholen is wenselijk om een goede afweging te kunnen maken. Nu zouden we ons kunnen laten adviseren door een schoolbegeleidingsdienst maar ik wil zijn toekomst niet laten afhangen van een deskundige die een uurtje in de klas komt en op basis van zijn dossier een beslissing neemt. Niet dat ik denk dat ze niet deskundig zijn. Maar ik ben wat mijn zoon betreft in combinatie met mijn werk als juf de meest deskundige persoon die er is. In overleg met IB op zijn huidige school hebben we wel een ambulante dienst ingeschakeld. Maar ik kan daar niet op wachten. De clusters dansen in mijn hoofd en wat vandaag voor hem het beste lijkt kan morgen weer door mezelf terzijde geschoven worden. Zo hop ik van cluster 2 naar 3 naar 4 naar speciaal onderwijs en weer terug. Om een eerste schifting te maken hebben we nu afspraken gepland op scholen van elk cluster. En door het piekeren en piekeren en afwegen kunnen we dan hopelijk beetje bij beetje scholen en clusters gaan wegschrijven. Midden in dat proces zitten dan ook nog je emoties. De stap die je zet omdat je kind naar het speciaal onderwijs gaat, dat hij niet meer mee kan in de stroom. Dat ie straks afscheid moet nemen van zijn geliefde juffen en meester. Dat hij straks ook in zo'n taxibusje zit en je hem uit moet zwaaien bij de voordeur in plaats van op het schoolplein. Dat hij naar een school gaat in de grote stad (wij wonen in een aangrenzende plaats). Toen we al druk bezig waren met alle scholen benaderen en afspraken maken, gesprekjes voeren en websites bekijken kwam de Ib-er met de opmerking dat J eigenlijk gebaat zou zijn bij een cluster 4 school voor laag functionerende kinderen die internaliserend gedrag vertonen. Vervolgens noemde ze een school in een stad hier zo'n 20 km vandaan. Poeh, nou dat gaat me toch wel een stap te ver. Maar ik besloot toch op de website te kijken. En daar werd ik heel blij van. Op papier voldoet de school aan alle criteria die wij hebben gesteld voor een goede school. Heb ik bij alle andere scholen in de stad twijfels of hij wel volledig in het profiel past, bij deze school krijg ik een heel rustig gevoel. Ze doen er veel met muziek en vieringen en hebben een hele open blik en visie over de kinderen. Het gesprek aan de telefoon voelde heel fijn en een afspraak is gepland. Na alle gedachtensprongen en wikken en wegen heb ik de laatste weken een enorme stress gevoeld. Ik had continue het gevoel van een steen op mijn maag. Gek genoeg is die steen verdwenen vanaf het moment dat ik met deze school een afspraak had gemaakt. We moeten deze school dus nog gaan bezoeken en wie weet valt het vies tegen maar dat het me zo'n rust geeft is wel heel opvallend. Misschien heeft deze school me laten inzien dat we wel een plek voor hem zullen vinden, dat er een school zal zijn waar hij tot zijn recht komt. Waar hij kan leren en ontwikkelen maar waar hij vooral zonder weerstand naar toe kan gaan en plezier beleeft. En op welke school dat zal zijn daar komen we hopelijk in de komende 2 à 3 weken achter. Dan zal voor ons en voor hem een hele nieuwe fase aanbreken, een nieuwe wereld open gaan. En wij zullen er dan nog steeds voor hem zijn en hem er doorheen helpen. Ook al is dat dan (mogelijk) op afstand.
Abonneren op:
Posts (Atom)